de tijd staat even stil.

het is 2.01 midden in de nacht… En wanhopig probeer ik in slaap te vallen. Het was rond 10 uur toen ik van plan was nog ff wat te gaan lezen en wilde gaan slapen toen mijn telefoon ging.

Mijn vader aan de andere kant van de lijn. Ik was verbaasd… Hij belt eigenlijk nooit. Op een luchtige manier vertelde die dat mijn moeder opweg was naar het ziekenhuis omdat ze een hartaanval had gehad.

Even leek de tijd stil te staan n gelijk werd ik overspoeld met emoties en paniek. Grote paniek ! De laatste maanden ben ik zo bang mijn ouders te verliezen. Een angst die soms dramatische gevolgen aanneemt. Voor mijn gevoel ga ik mijn ouders op korte tijd verliezen. Waarom ik dat gevoel zo sterk heb weet ik niet. Natuurlijk hoop ik ook niet dat dit zo is maar de laatste maanden houd me dat bezig. Daardoor ben ook heel bezorg als even niet lekker gaat thuis. En opeens werd deze angst alleen maar bevestigd. Wat als ze het niet gaat halen ? Ik kan niet eens omschrijven wat er allemaal door me heen ging.

Mijn vader zei dat ze opweg was naar eindhoven omdat er in maastricht geen plaats was. Hij mocht me niet bellen van mijn moeder maar deed het toch maar… Voelde al gelijk een woede opkomen maar goed. Moet ik daar dan heen gaan vroeg ik ? Ja dat weet ook niet, ik weet niet waar het is. de manier van hoe mijn vader reageerd in zulke situaties kan nooit tegen… Alleen maar verwijten laten horen n geen steun bieden. Ook al hoor ik de paniek n bezorgdheid bij hem.
Ik hing op en wist totaal niet wat moest doen het enige wat voelde was paniek en trillen over mn hele lichaam.

Wat moet nou doen, hoe kom ik in het ziekenhuis ? Op de fiets kan niet das veel te ver weg… Ik ken de weg niet. Er rijden dadelijk geen bussen meer. In een vlaag van paniek ging ik eerst mijn baas bellen… Want ja ik moet morgen werken. Hoe kom ik erop om daar in zo’n situatie aan te denken… Na alleen nog maar meer kut nieuws te hebben gehoord hing ik op.

In een vlaag van paniek belde ik mijn collega n dinnetje op… Ik vroeg of ze thuis was. Gelijk vroeg ze wat er was en ik barste in tranen uit… Pff zwak ! Ik huil niet… Dan is mijn dag verpest… Mja dat was die toch al. 10 minuten later was ze hier n waren we opweg naar het ziekenhuis. Pff nog steeds voel me schuldig, maar wat ben blij dat ze is gekomen.

Mijn moeder maar kort gezien,maar volgens mij vond ze toch wel fijn. Kort gesprek gehad met de arts n ja heel goed is de situatie niet… Maar werd nog verder onderzocht in sittard. Natuurlijk speelt het roken een grote rol. Ze is vanuit eindhoven terug gebracht naar sittard waar ze nu dus ligt.

Ik lig nu thuis in bed n voel me nog steeds onrustig,paniekerig en ik wil er heen. Ik wil er zijn ! Waarschijnlijk moet morgen alsnog werken, wel korter maar moet wel werken denk ik :(. Weet dus nog niet of er heen kan n dat maakt me alweer onrustig. Ik hoop zo dat goed komt, maar ben zo bang van niet n het ging al zo kut !

Advertenties

Een gedachte over “de tijd staat even stil.

  1. Meid,
    Je weet het het je kunt me altijd bellen!!!
    Helaas kon ik gister/vannacht niet naar je toe komen.. maar ik hoop ( en denk!) dat alles goed gaat komen!!!

    Ik denk aan jou!

    xxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s